‌‌‌ماجراجویی‌، ‌‌‌آموزش‌، ‌‌‌گذران اوقات فراغت‌، ‌‌‌تفریح و یا حتی درمان باشد.‌‌ (زاهدی، ‌‌1378، ‌‌ص70)
2-4- 14- گردش گری برای دیدار بستگان:
مهاجرت موضوعی است که از بدو شکل گیری زندگی اجتماعی انسان با او همراه بوده است.‌‌ اعضاء خانواده به منظور کسب فرصت های شغلی بهتر‌، ‌‌‌تحصیل‌، ‌‌‌درمان‌، ‌‌‌موقعیت اجتماعی مناسب تر و دلایلی متعدد از یک دیگر جدا می مانند.‌‌ پیوستن مجدد به یک دیگر حتی برای مدتی کوتاه و دیدار تازه کردن عاملی برای مسافرت های درون و برون مرزی در سراسر جهان قلمداد می شـود.‌‌ هرچـه یک سرزمین مهـاجر فـرست تـر باشـد به احتمال قـوی حجـم گـردش گـری بـر مبنـای دیدار بستگان در مجموعه ی متقاضیان سفر از آن جامعه بیشتر است و جوامع مهاجر پذیر به همین ترتیب میزبان گردش گران بسیاری خواهند بود که منظور آن ها دیدار از بستگان خویش است.‌‌
جابه جایی مرزهای بین المللی و وقایع خاص هم چون جدا شدن یک ملت یا قوم در طول تاریخ تجربه ای است که به کرات روی داده است.‌‌ همین عنصر نیز عاملی برای گسترش گردش گری میان دو سوی این مرزها تلقی می شود که هدف اصلی آن دیدار بستگان است.‌‌ جدایی دو کره یا ایجاد دیوار برلین نمونه هایی از این دست به شمار می روند.‌‌ (رنجبریان، ‌‌1378، ‌‌ص73)
2-5-‌تاریخچه گردش گری:
مسافرت موقت، ‌‌‌با مقیاس وسیعی که امروزه متداول است، ‌‌‌پدیدهای نسبتاً جدید است. در گذشته، ‌‌‌افراد معدودی از اوقات فراغت خود لذت میبردند و وقت آزاد مردم عادی عموماً به امور مذهبی اختصاص مییافت؛ به همین دلیل در زبان انگلیسی کلمه “ایام تعطیل” از ترکیب “ایام مقدس” گرفته شده است. بیشتر مسافران هم زائران مکانهای مذهبی بودند. بعدها با افزایش اضطراب و فشارهای جسمی و روانی زندگی، ‌‌‌مردم برای حفظ سلامت خود سفر کردند و با شروع “عصر خردورزی” به سفرهای فرهنگی روی آوردند. (Doswell , 1997 , pp 3-4)
قدیمی ترین اشکال رایج گردش گری در اروپا‌، ‌‌‌مسافرت های اشراف و شاهزاده های جوان به نقاط مختلف برای آشنایی با شیوه های مختلف حکومت و زندگی مردم بود.‌‌ (Show , 1994 , p 4)
تا آن جا که اطلاعات تاریخی نشان میدهد، ‌‌‌قرنها پیش از میلاد مسیح، ‌‌‌فنیقیها، ‌‌‌که مردمی تجارت پیشه بودند، ‌‌‌از طریق دریا و زمین برای عرضه و فروش محصولات خود و خرید اجناس و محصولات دیگران سفر می کردند و این شجاعت و استقبال آنها از خطر، ‌‌‌راه را برای نشر تمدن و گسترش فرهنگ اقوام مختلف و آشنا ساختن آنها با یک دیگر هموار میساخت. بعد از فنیقی ها، ‌‌‌بازرگانان رومی به مسافرت در محدوده وسیع قلمرو امپراتوری روم روی آوردند و گاه برای به دست آوردن کالاهایی گران بها چون آهن، ‌‌‌کهربا، ‌‌‌جواهر و ادویه به ممالک دور دست سفر می کردند.
در قرون وسطی نیز سفرهای دور و دراز هم چنان در انحصار بازرگانان و دریانوردان بود. تجار آسیایی و اروپایی برای رسیدن به چین و آفریقا از دریا و خشکی رهسپار مقصد میشدند و پس از عرضه‌کالاهای خود، ‌‌‌اجناس محل را می خریدند و به سرزمین های دیگر میرفتند.
مسافرت دیگری که به خصوص در قرون وسطی رونق داشت، ‌‌‌سفرهای زیارتی بود؛ بدین ترتیب که پیروان ادیان مختلف، ‌‌‌غالباً پیاده و گاه سواره، ‌‌‌به مراکز زیارتی خود سفر میکردند. این سفرها معمولاً ماه ها طول میکشید و با خطرهای بسیار همراه بود. البته در گذشته کسانی هم بوده اند که به انگیـزه کسب معلـومات و اطلاعات و اقنـاع غریزه حادثـه جـویی خـود به سـفرهای زمینـی و دریایی متهورانه می رفتنـد و با کشـف سـرزمین هـا یا مسـیرهای جدیـد، ‌‌‌نامشـان به عنـوان کاشـف در تـاریخ ثبت شد ؛ کریستف کلمب‌، ‌‌‌ماژلان و واسکودو گاما از جمله مشهورترین این افرادند (فیض بخش، ‌‌‌1355‌، ‌‌صص 7-12).
از سده چهارده تا هفده، ‌‌‌بیشتر مسافرتها با هدف کسب دانش و تجربه انجام میشد. در انگلستان، ‌‌‌ملکه الیزابت اول برای تربیت و پرورش نمایندگان خارجی، ‌‌‌با شکل خاصی ازمسافرت موافقت کرد و دانشگاه هایی چون آکسفورد و کمبریج در انگلیس و سالامانکا در اسپانیا مخارج مسافرت دانشجـویان را به صورت کمک هزینه تحصیلی میپرداختنـد؛ هم چنین دولت انگلستان جـواز مسافرت صـادر میکرد که دو تا سـه سال اعتبار داشت و در آن، ‌‌‌محـدوده مسـافرت، ‌‌‌مقـدار پـولی که مسافر میتوانست به همراه داشته باشد و نیز تعداد اسب و خدمه مشخص میشد. کاروانهای مسافرتی دوره الیزابت پس از چندی ساختار و سازمان منظمی پیدا کردند و آن را “گراندتور” نامیدند. این کاروانها کار خود را در نیمه سده هفدهم شروع کردند تا نیمه سده نوزدهم شهرت داشتند. معمولاً اشراف، ‌‌‌نجبا و افراد متعلق به طبقه بالای اجتماع از طریق گراندتور برای کسب دانش و تجربه های جدید به مسافرت میرفتند. اصولاً، ‌‌‌پسران خانواده های مرفه برای دیدن آثار باستانی، ‌‌‌مطالعه و نیز فراگیری علوم معماری و تاریخ به کشورهای خاصی اعزام میشدند. گـراندتور یک کتاب راهنمای سفر داشت که در سال 1778 به همت توماس وگنت تهیه شـد و به صورت پـرفروش ترین کتـاب درآمد.
انـقلاب صنعتی، ‌‌‌که از سال 1750 تا 1850 به طـول انجـامید، ‌‌‌پـایه گـردش هـای دسـته جمعـی را بـه وجود آورد. در این دوره، ‌‌‌کارگران ساده کشاورزی از مناطق روستایی رهسپار شهرها و کارخـانه های تولیدی شدند و با شیوهای از زندگی که نمونههای آن را دراین زمان شاهدیم، ‌‌‌آشنا شدند. انقلاب صنعتی هم چنین موجب پدید آمدن ماشینها، ‌‌‌قطار و کشتیهایی شد که با نیروی بخار کار میکردند. تغییرات اجتماعی این دوره که موجب تغییر مشاغل شد، ‌‌‌گسترش طبقه میانی اجتماع را در پیداشت و این طبقه توان آن را یافت تا بیشتر به تفریح و مسافرت بپردازد. افزایش تقاضا برای مسافرت هم باعث شد که شهرت مسافرتهای فرزندان خانوادههای مرفه کاهش یابد. (پارسائیان وهمکار، ‌‌1377‌، ‌صص39-41)
تا سالهای نیمه اول سده نوزدهم میلادی، ‌‌‌مردم عادی و با درآمد متوسط هنوز امکان کمی برای سفر داشتند. مسـافرت تفریحی، ‌‌‌معمولاً در روز آخر هفته انجام می شد و مردم برای کسب درآمد و گذران زنـدگی در تمام روزهـای هفته کـار می کردنـد. در پـایان سده نوزدهم، ‌‌‌کارگـران از تعطیلات سالانه برخوردار شدند. حادثه مهم دیگری که برصنعت گردش گری اثر گذاشت فنآوری های نوین بانکی ازجمله چک مسافرتی بود که آمریکاییها ابداع کردند. از اواخر قرن نوزدهم، ‌‌‌گردش گران آمریکایی به اروپا سرازیر شدند. رشد اقتصادی، ‌‌‌افزایش درآمدها، ‌‌‌افزایش اوقات فراغت و توسعه شبکه های حمل و نقل سریع و ارزان، ‌‌‌همگی شرایطی را به وجود آوردند که باعث رشد بازاریابی در بخش گردش گری شد. گشـت پـردازها (تورگـردانها) در همین دوران به صـحنه آمدند و به تقاضاهای سفر پاسـخ دادند. گشتها یا تورهای جامع‌نیز همراه با حمل ونقل هوایی اجاره ای توسعه یافت و در مجموع شرایط سفر تغییر پیدا کرد.
ایران نیز با توجه به تمدن کهن خود، ‌‌‌از کشورهای صاحب تجزیه و سابقه در گردش گری محسوب میشود. این سابقه با توجه به دو عامل اصلی قابل تحلیل و بررسی است: یکی موقعیت جغرافیایی، ‌‌‌سـیاسی و جـذابیتهای متنـوع و فـراوان طبیعی، ‌‌‌تـاریخی و فـرهنگی کشور و دیـگری ویژگی های اخلاقی و فرهنگی و علاقه ای که ایرانیان به سیر و سفر و مهمان نوازی دارند (شال‌چیان، ‌‌‌1372:ص12). اکتشافات انجام شده در کوههای زاگرس و البرز نشان میدهند که زندگی غارنشینی در این نواحی،‌‌‌ ‌‌‌از دوران نوسنگی سابقه داشته است. این پیشینه تاریخی زمینه مساعدی را برای رشد تمدن عصر باستان فراهم میکرد (گزارش صندوق بین المللی پول، ‌‌‌2000‌، ‌‌ص60). تاریخ اسکان در فلات ایران، ‌‌‌اگرچه از دوران نوسنگی تا مهاجرت اقوام آریا ابهاماتی دارد، ‌‌‌اما شواهد روشنی دردست است که این مکان از دیرباز مسکونی بوده است (سازمان ایران گردی و گردش گری، ‌‌‌1376‌، ‌‌ص8).
ایران،‌‌‌ به ویژه از قرن هفدهم میلادی، ‌‌‌اوج دوران حکومت صفویان، ‌‌‌به عنوان یک کشور جذاب نظر بسیاری ازگردش گران اروپایی را به خود جلب کرد. قرن هفدهم میلادی (مصادف با قرون یازدهم و دوازدهم هجری) را میتوان سرآغاز توجه گردش گران خارجی به ایران دانست. از دوران پیش از اسلام نوشته هـایی در دست است که از سـفر بعضی از یونـانیان و رومیان به ایران حکایت دارد. در دوران بعد از اسلام، ‌‌‌نخستین کسی که از مغرب زمین به ایران سفرکرد و سفرنامهای را هم در شرح مسافرت خود به ایران نگاشت، ‌‌‌بنیامین تودلای اهل اسپانیا بود. سیاحانی چون سرتوماس هربرت، ‌‌‌ژان باتیت سه، ‌‌‌پیتر دلاواله و شوالیه شارون پس از دیدار از ایران، ‌‌‌از مبلغان واقعی گردش گری در این سرزمین و معرفی کننده آن به عنوان هدفی مطلوب برای گردش گران دنیا بوده اند. در نیمه دوم قرن نوزدهم، ‌‌‌لیدی شل، ‌‌‌واتسون، ‌‌‌گوبینو و دکتر بروگسی از زمره نویسندگانی بودند که با کتابهای خود، ‌‌‌نام ایران را به نیکی بر سر زبان ها افکندند (مرسلوند، ‌‌‌1376‌، ‌ص12). سیر و سیاحت ایرانیان و میل آنان به گردش گری در اروپا، ‌‌‌ازعصر مشروطیت رو به فزونی نهاد. در دوران حکومت رضاشاه، ‌‌‌با اعزام دانشجویان ایرانی به غرب و گسترده شدن ارتباطات سیاسی و تجاری، ‌‌‌هم چنین احداث هتلهایی به سبک اروپایی در نقاط مختلف کشور، ‌‌‌ایران در آستانه تبدیل شدن به یکی از نقاط جذب گردش گر قرارگرفت (سازمان ایران گردی و گردش گری،‌‌‌1376‌،‌‌‌ ص12).
بازارهای بین المللی و داخلی گردش گران که تحت خدمت رسانی قرار میگیرند و استفاده ساکنین از این تسهیلات و جاذبهها و خدمات و زیر ساختها را نشان می دهد. (کاظمی،‌‌‌1386‌،‌‌‌ ص 35).
2-6- منابع و جاذبه‌های گردش گری:
فعالیت گردش گری بطور عمده بر منابع و جاذبه‌هایی استوار است که در درجه اول محیط طبیعی و پس از آن محیطی که توسط انسان ساخته شده در اختیار گردش گر قرار می‌گیرد. بدیهی است که بهره‌گیری تفرجی و تفریحی از محیط هم به امکانات و شرایط مناسب نیاز دارد و هم مستلزم حفاظت از این منابع می‌باشد که مهم ترین جاذبه‌ها و امکانات مورد نیاز آن طبق جدول 2-1 بیان شده است:
جدول شماره 2-1 منابع و جاذبه‌های عمده گردش گری
نوع جاذبه
امکانات
1- جاذبه ملی
آثار تاریخی، ‌‌‌یادمان‌ها، ‌‌‌مطالعه طبیعت، ‌‌‌موزه‌های علمی
2- جاذبه طبیعی
جنگل، ‌‌‌دریا، ‌‌‌کوهستان، ‌‌‌صحرا، ‌‌‌رودخانه، ‌‌‌غار
3-جاذبه ورزشی – تفریحی
کوه نوردی، ‌‌‌دریا نوردی، ‌‌‌اسکی، ‌‌‌انواع بازی و ورزش
4- جاذبه درمانی – بهداشتی
آب های معدنی، ‌‌‌نور آفتاب، ‌‌‌هوای سالم
5-جاذبه‌های اجتماعی و فرهنگی
مردم‌شناسی، ‌‌‌آئین‌ها، ‌‌‌نمایش گاه‌ها، ‌‌‌جشنواره‌ها، ‌‌‌مراکز هنری
منبع: مهدی زاده،‌‌‌ 1377،‌‌‌ ص 35
2-7-گردش‌گری و آثار آن:
معمولاً عوارض و نتایج حضور جهان گردان را در سه حوزه اقتصادی، ‌‌‌اجتماعی ـ فرهنگی و زیست محیطی و با بهره‌گیری از سنجه‌های مشخص ارزیابی می‌کنند. حضور گردش‌گران در مقصد نتایج مثبت و منفی به همراه خواهد داشت که برنامه‌ریزان و سیاست گذاران باید برای تنظیم برنامه‌های جهان گردی و سیاست گذاری به نتایج مثبت و عوارض منفی این حضور توجه کافی داشته باشند.
2-7-1- آثار اقتصادی جهان گردی:
کشورها و جوامع به صورت فزاینده‌ای به این حقیقت پی برده‌اند که برای بهبود وضع اقتصادی خود باید ابتکار عمل به خرج دهند و درصدد یافتن راه های تازه‌ای برآیند. اگر چه در نقاط منطقه‌های مختلف دنیا شرایط متفاوت است، ‌‌‌اما همواره گردش‌گری عاملی برای پیشرفت اقتصادی بوده است. این صنعت می‌تواند موجب تغییرات اقتصادی و اجتماعی شود. جهان گردی از طریق تأثیر بر درآمد ملی، ‌‌‌اشتغال، ‌‌‌تغییر قیمت ها و تراز بازرگانی ملی، ‌‌‌اقتصاد

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   دانلود پایان نامه ارشد دربارهاستان خوزستان، استان اصفهان، اطلاعات مربوط
دسته بندی : No category

دیدگاهتان را بنویسید