تحقیق رایگان درباره فناوری اطلاعات، عدم قطعیت، رویکرد فازی

سرمایه گذاری توسط میرز44، میسون و مرتون45، مک دونالد و سیگل46، برنان و شوارز47 و کولاتیلاکا48 به عنوان عناوینی شاخص بین سایرین فراهم گردید.
مک دونالد و سیگل (1984) یکی از اساسی ترین مدل های ارزیابی اختیار حقیقی را توسعه دادند. در مدل مذکور، آنها زمان بهینه برای بنگاه را جهت سرمایه گذاری در یک پروژه خاص که ارزش آن مطابق حرکت براونی هندسی در حال افزایش است، مورد بررسی قرار داده اند. نتایج مطالعه آنها نشان داد که اختیار به تاخیر انداختن یک سرمایه گذاری ممکن است تحت برخی از شرایط بسیار با ارزش باشد.
تادیس49 و همکاران (2000) تصمیم سرمایه گذاری شرکت ها در سیستم SAP R/3 با استفاده از تحلیل اختیارات حقیقی مورد ارزیابی قرار داده اند. اگر چه برخی از محققین سیستم های اطلاعاتی به استفاده از تئوری اختیارات حقیقی به عنوان ابزاری در ارزیابی سرمایه گذاری فناوری اطلاعات شروع کرده اند، ولی هنوز به چارچوبی که نشان دهنده رفع مشکل آن باشد، نرسیده اند.
شاپیرو و واریان50 (1998) هزینه های تغییر تکنولوژی اطلاعات را در بسیاری موارد با اهمیت بیان کرده اند. آنها از اصطلاح قفل شدن در تکنولوژی برای توضیح وضعیتی که مدیریت انعطاف کمتری برای تغییر به سایر راه حل های تکنولوژی دارد، استفاده کرده اند. زمانی که هزینه تغییر تکنولوژی اطلاعات به شدت بالاست اختیار منتظر ماندن باارزش است بنابراین تحلیل اختیارات حقیقی باید بر انعطاف پذیری مدیریت در به تاخیر انداختن سرمایه گذاری برای رفع بیشتر عدم اطمینان تکنولوژی متمرکز شود. زمانی که هزینه تغییر پایین است، عدم اطمینان بالای تکنولوژی اطلاعات نمی تواند سیاست منتظر ماندن و مشاهده کردن را تصدیق نماید. بر عکس در این مواقع باید از تحلیل اختیارات حقیقی برای کمی کردن ارزش اختیار برای تغییر استفاده شود که معمولاً این اقدام فرصت سرمایه گذاری را برای مدیریت جذاب تر می سازد.
(2011Yihua& Wenjing,) در مقاله ای از ریاضیات فازی برای ارزیابی سطحی از ریسک درآمد و ریسک هزینه در سرمایه گذاری املاک استفاده کرده است. سپس پارامترهای از گزینه واقعی فازی برای ارزیابی ریسک بالا از پروژه پایه محاسبه شده است، که اعتبار مهندسی ارزش را بهبود خواهد بخشید در نهایت این مقاله نشان داد مدل ارزیابی با یک نمونه از سرمایه گذاری در پروژه واقعی.
چوان51 و همکاران (2008) در مقاله ای،‌ با عنوان مدیریت سرمایه گذاری فناوری اطلاعات، چهارچوبی مبتنی بر چشم انداز نظریه اختیارات حقیقی و میانگین واریانس اقدام به بررسی، آنالیزاختیار حقیقی در رابطه با نظریه مالی کلاسیک،‌ برای ایجاد چشم اندازهای جدیدی در انتخاب پروژه استفاده نمودند. با ایجاد چارچوب چهار جانبه، خطرهای مربوطه را در جنبه های مربوط به آن دسته بندی نمودند. این چارچوب روشی آسان اما جامع را به مدیران ارائه می نماید تا بتوانند پروژه های بالقوه را ارزیابی نمایند.
بالاسوبرامانیان 52و همکاران(2000) در مقاله ای،‌ با عنوان مدیریت سرمایه گذاری فناوری اطلاعات با استفاده از روش اختیارات حقیقی به بررسی، یک فناوری رسمی و عملی برای ارزیابی سرمایه گذاری های زیرساختهای فناوری اطلاعات نمودند. در نتیجه این روش نشان داد که نه تنها بر بازده سرمایه گذاری تاثیرگذار است بلکه همچنین باعث افزایش درک در مورد این مسئله می شود که چگونه محرک های عملیاتی را بر اساس قابلیتهای تجاری و تصمیمات سرمایه گذاری تنظیم نمایند.
(2011Shiu, &Shu) در مقاله ای به ارائه یک رویکرد فازی برای ارزیابی پروژه های سرمایه گذاری در شرایط نامطمئن با استفاده از تئوری اختیارات حقیقی پرداخته شده است. این مقاله یک رویکرد فازی دوجمله ای برای ارزیابی پروژه ها تحت شرایط عدم قطعیت بکار گرفت روش پیشنهادی نشان داد که انعطافپذیری در این پروژه قرار داده شده است. علاوه بر این، در این مقاله یک روش برای محاسبه میانگین ارزش NPV گسترش یافته فازی ارائه شده است.

جین کیم و ساندرس53(2002) در مقاله ای،‌ با عنوان فعالیت های استراتژیک در سرمایه گذاری فناوری اطلاعات مبتنی بر نظریه اختیارات حقیقی به بررسی، چارچوبی مربوط به ارزش های فناوری اطلاعات و فعالیت های استراتژیک نمود و مبنایی را برای ارزش گذاری سرمایه گذاری فناوری اطلاعات از لحاظ ارزش اقتصادی و اختیار حقیقی ایجاد نمود. همچنین چارچوب قابل درکی را برای مدیران فناوری اطلاعات فراهم نمود تا در ارزیابی و تصدیق سرمایه گذاری فناوری اطلاعات از آن کمک بگیرند.
اینگرسل و راس(1999) هم رابطه میان اختیار منتظر ماندن در سرمایه گذاری و کناره گذاری یک پروژه را بررسی کرده اند.
آمارام وهندرسون (1999) متذکر شده اند، اختیارات حقیقی در سرمایه گذاری های فناوری اطلاعات به طرز قابل توجهی می توانند برای سهامداران ایجاد ارزش کند.
دیگزیت و پیندیک (1994) در کتابی بر مشخصه غیرقابل تغییر بودن بیشتر تصمیمات سرمایه‏گذاری و همین طور محیط عدم قطعیت حاکم بر این تصمیم گیری ها تأکید نمودند. آنها ارزش اختیار انتظار برای داشتن اطلاعات بیشتر (ولی ناکامل) را مطرح کردند. تمرکز کتاب آنها بر درک رفتار سرمایه‏گذاری شرکت ها و توسعه ملاحظاتی برای این تئوری برای محیط‌های پویا بود.
(2012Jerman&Tekavcic,) در مقاله ای یک مدل ریاضی برای پردازش ارزیابی تکنولوژی امنیتی در سازمان ارائه دادند. مدل ارائه شده برای مقابله با ریسک های فردی به وسیله پردازش اطلاعات سیستم در شرکت و امنیت برای تهدیدات بالقوه می باشد. این مدل ش
امل یک هدف امنیتی برای همه ی مفاهیم کلیدی در فرایند تجارت می باشد و احتمال یک حادثه امنیتی و از دست دادن کنترل را در تجزیه و تحلیل و محاسبات با روش اختیارات حقیقی اندازه گیری می کند. این مدل یک تحلیل عمیق و محاسباتی کمی برای تسهیل بهترین راه حل در تصمیم گیری های مرتبط باسازمان ارائه می کند و همچنین با استفاده از نمونه های تجربی و شبیه سازی های ریاضی با داده هایی از محیط کسب و کار واقعی مورد ارزیابی قرار گرفته است.
تریگئورگیس(1996) دانش گذشته و پراکنده در مورد اختیارات حقیقی را جمع آوری کرد. وی به طور جامع تکنیک‌های بودجه گذاری کلان را مرور و روشی مبتنی بر تئوری ارزش‏گذاری اختیارات را معرفی کرد که ابزاری برای کمی نمودن انعطاف‏پذیری بود. او همین طور مسائلی چون تعاملات بین اختیارات، ارزش گذاری انتخاب‌های متعدد در یک سرمایه‏گذاری و ارزش یابی تأثیر تعاملات رقابتی را در کتاب خود مورد بحث قرار داد. متدولوژی مطرح شده در کتاب او تئوریک بود و به شکل گیری تکنیکهای عملی بیشتری برای ارزش یابی مبتنی بر RO موجود کمک کرد.
در کنار توسعه تئوری، کاربرد اختیارات حقیقی در استراتژی کسب و کار، امور مالی سازمان ها، ارزیابی بازار، تحلیل اوراق قرضه، مدیریت پورتفولیو، مدیریت ریسک تا طراحی مهندسی به سرعت در حال رشد است. متدولوژی اختیارات حقیقی در صنایع مختلفی چون فناوری اطلاعات، توسعه و تحقیقات (R&D)، تولید، تجارت الکترونیک و … کاربرد زیادی دارد.
امرام و کولاتیلاکا (1999) کتابی مقدماتی در مورد اختیارات حقیقی نوشتند که در آن به ارزش‏گذاری اختیارات و کاربرد اختیارات حقیقی پرداخته شده بود. ولی این کتاب متدولوژی عملی و همراه با جزئیات برای ارزیابی اختیارات حقیقی فراهم نمی‌کرد و تنها به این مسأله اشاره شده بود که تکنیک اختیارات حقیقی تا چه‌اندازه می‌تواند کاربرد داشته باشد.
آغاز قرن بیست و یکم زمان شکوفایی انتشار کتاب‌های در زمینه اختیارات حقیقی با تمرکز بیشتر روی کاربرد آن بود.
کوپلند و آنتی کاروف(2001) کتاب جنجال برانگیز و تأثیر گذاری درباره اختیارات حقیقی نوشتند در این کتاب آنها رویه ای را برای ارزش نهادن هر یک از انتخابهای پیش رو برای سرمایه‏گذاری طرح کردند.
مون(2003)تعریفی کیفی و کمی از اختیارات حقیقی بیان نمود که مطالعه‌های موردی و سناریوهای واقعی در مورد آن فراهم می‏آورد. او درباره کاربرد عملی اختیارات حقیقی توضیح می‌دهد و تمرکز او بیشتر بر استفاده از ارزش‏گذاری با استفاده از ریسک پذیری خنثی می‌باشد. تاکنون مقالات و کتب زیادی درباره این متدولوژی نوشته شده‌اند و استفاده از آن روزبروز در حال گسترش است.
(2012،Wang&Chan) در مقاله ای بیان می کنند که ارزیابی سرمایه گذاری در فناوری اطلاعات معمولا نیاز به مقدار قابل توجهی هزینه دارد و با توجه به عدم قطعیت محیطی از روش تئوری اختیارات حقیقی برای ارزیابی پروژه استفاده شده است. در این مقاله به معرفی ROA پرداخته شده است و یک چارچوب آسان از ROA برای ارزشیابی فرصت های سرمایه گذاری ارائه شده است.
چاترجی و رامش(1999) در مقاله ای با عنوان اختیارات حقیقی برای مدیریت ریسک در پروژه های فن آوری اطلاعات بررسی کردند چگونه گزینه تکنیک های ارزیابی را می توان برای ارزیابی و مدیریت ریسک با در نظر گرفتن نوآوری های تکنولوژیک استفاده کرد. همچنین خطر ابتلا به فرایند چارچوب محور که مناسب برای مدیریت ریسک در پروژه های نرم افزاری است، را ارائه دادند.
برنن و تریگورگیس(2000) در مقاله ای بررسی کرده اند که توسعه ارزش گذاری مدلهای ارزیابی، شامل سه مرحله است .در مدل استاتیک، پروژه های سرمایه گذاری به طور کامل توسط یک جریان مشخص شده، جریان های نقدی مورد انتظار را بدون هیچ انعطاف پذیری مدیریتی شرح داده اند که یک روش برجسته متکی به چشم انداز ارزش های فعلی پرداختها وهزینه های آتی می باشد. در روش های دینامک پروژه ها می توانند به طور فعال در واکنشی مستقل از عدم قطعیت اداره شوند. این روش در تجزیه و تحلیل درخت تصمیم گیری، برنامه نویسی پویا، برنامه نویسی تصادفی، تجزیه ونحلیل گزینه های وافعی(ROA) استفاده شده است.
بر اساس مبانی تئوریکی محکم، بسیاری از محققین، ارزیابی اختیارات حقیقی متعددی را در دنیای واقعی کسب و کار مورد بررسی قرار دادند.
دوس سانتوز در مقاله خود در سال 1991 این مساله را مطرح می کند که توجیه پروژه های IT تنها مبتنی بر منافع مالی مشهود و در حالی که اکثر هزینه‏ها (برعکس منافع) مشهود هستند، بسیار مشکل است.
فرض همه روشهای سنتی بر این است که همه منافع و هزینه‏ها شناخته شده اند و میتوان ارزش مالی آنها را به صورت کمی بیان کرد. در مورد پروژه های IT گرچه میتوان به طور تقریبی آنها را تخمین زد، لیکن این فرض صدق نمی کند. منافع مشهود (صرفه جویی در هزینه‏ها) را می توان به شکل کمی اندازه گیری کرد، ولی اندازه گیری کمی منافع نامشهود مانند بهبود دانش سازمان، افزایش کیفیت خدمات و راحتی، افزایش سرعت و رضایت مشتری به مراتب مشکل تر است.
گرس در سال 1997 نشان داد که روشهای سنتی ارزیابی سرمایه‏گذاری پروژه مانند IRR یا NPV برای مواجه با عدم‏قطعیت و ریسک (که مشخصه اصلی بیشتر پروژه های IT هستند) کافی نیستند. در پروژه های IT منافع و هزینه‏ها به شدت دارای عدم‏قطعیت می باشند. این عدم‏قطعیت به علت تغییرات سریع این فناوری است، به طوری که حتی یک فناوری IT می تواند در حین اجرای یک پروژه تغییر کند و
به طور غیر منتظره نیاز به بروز شدن با آن فناوری به وجود آید.

جدول 2-8 اهم تحقیقات و تلاشهای انجام شده در راستای ارزیابی و ارزشیابی سرمایه‏گذاری IT
نویسنده
تاریخ
موضوع
نام ژورنال
نکات کلیدی
Earl
1992
توجیه سرمایه‏گذاری IT
Journal of IT
IT می‌تواند کسب و کار را متحول کند.
Powell
1992
سرمایه‏گذاری IT و دیگرسرمایه‏گذاریها
Journal of IT
– مزیت رقابتی
– سرمایه‏گذاری در IT با دیگر سرمایه‏گذاریها متفاوت است.
Ward et al

1996
منافع IT
دومین کنفرانس Henley
– متدولوژیهای موجود در سرمایه‏گذاری IT کافی نیستند.
– منافع IT به طور کامل درک نمی‌شوند.
Benaroch
Kaufman
1999
ارزیابی سرمایه‏گذاری پروژه‏های IT
Information Systems Research
ارزیابی ریسک سرمایه‏گذاری در پروژه سیستمهای اطلاعاتی یک بانک (با استفاده از روشی مبتنی بر RO)
Balasubramanian Kulatilaka
2000
مدیریت سرمایه‏گذاری IT و

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *